Dali mi czas do piątku

Wyrzucona w deszcz bez grosza przy duszy, samotna matka jest poniżana przez potężną rodzinę swojego dziecka - dopóki jej spokojny ośmiolatek nie ujawnia, że zna sekrety, które mogą postawić ich wszystkich na kolanach. Gdy klan zaciska uścisk na chłopcu, niewidzialna siła zaczyna poruszać się w cieniu, a nikt nie podejrzewa, kto naprawdę pociąga za sznurki. Walka o syna, zakopana prawda i rozrachunek dojrzewający od lat.

Budzi się po inscenizowanym wypadku ze zdolnością słyszenia każdej myśli wokół siebie - w tym cichego życzenia swojego oddanego męża, aby umarła. Jego kochanka to jej własna siostra bliźniaczka, a morderstwo jest już zaplanowane. Udając bezradną amnezyję, po cichu zamienia każdy ich szept w pułapkę, która pochłonie ich oboje.

Mroźną zimową nocą wyrzucają ją na mróz - pogardzana synowa z chorą małą dziewczynką na rękach. Rano rodzina, która ją złamała, dowiaduje się, że to ona przez cały ten czas trzymała ich za gardło. Zimna zemsta, tajne dziedzictwo i miłość, której nie można ani spalić, ani wybaczyć.

W noc, gdy mąż wyrzuca ją z domu w ciąży dla swojej kochanki, cicha gospodyni domowa przestaje ukrywać elitarną ochroniarkę, którą kiedyś była. Wraca do rodziny, która ją zniszczyła, w cudzej twarzy - a ludzie, którzy nazywali ją nikim, za chwilę dowiedzą się dokładnie, kogo wyrzucili.

Kobieta, którą wyrzucił w deszcz bez niczego, nigdy nie była nikim - napisała każdą linię kodu jego imperium i jest właścicielką wartego bilion dolarów nazwiska, którego on nigdy nie zadał sobie trudu poznać. Zemsta była łatwą częścią. Wuj czekający w cieniu, siostra, o której nigdy nie wiedziała, że ją ma, i tykający zegar odliczający do jej trzydziestych urodzin to zupełnie inna historia.

Rok temu skradziono jej noworodka za pomocą sfałszowanego nakazu sądowego i napiętnowano ją jako złą matkę. Teraz pod fałszywym nazwiskiem wślizguje się do rezydencji miliardera-wdowca, by zostać nianią jego syna - i rozpoznaje własne dziecko po maleńkim znamieniu w kształcie gwiazdki. Miesiąc do ślubu, drapieżna narzeczona coraz bliżej, a mały chłopiec nuci kołysankę, której nie powinien pamiętać.

Zepchnęli ciężarną kobietę ze skały i pochowali ją pod kłamstwem. Przeżyła - i wróciła prosto do rezydencji swojego zdrajcy, kryjąc się za twarzą nieznajomej i strojem pokojówki, chowając ostrze zemsty za każdym łagodnym uśmiechem. Jeden fałszywy ruch i naprawdę zginie; jeden właściwy krok i rodzina, która ją zamordowała, spłonie doszczętnie.

Wyrzucona w środek huraganu z chorym niemowlęciem i sfałszowanym testem ojcostwa, cicha synowa odchodzi, trzymając w rękach jedną rzecz, o której rodzina nie wie, że ją posiada: audyt kryminalistyczny mogący pogrzebać całą ich dynastię. Gdy jej mąż zaczyna wątpić w kłamstwo, a jego matka ostrzy pazury, lodowata zemsta matki zderza się z dzieckiem walczącym o życie.

Budzi się po wypadku z zdolnością słyszenia tego, co ludzie naprawdę myślą - a pierwszą myślą, jaką wyłapuje, jest to, jak jego żona liczy pieniądze z ubezpieczenia. Udając bezradnego amnezyjka, słucha, jak ona i jego własny brat bliźniak ustalają datę.

Ciężarna żona odkrywa, że jej mąż od sześciu lat kocha jej najlepszą przyjaciółkę z dzieciństwa - która właśnie wróciła, również w ciąży, by zająć jej miejsce. Czego nikt nie wie, to że cicha, wygodna żona jest właścicielką kliniki, domu i życia, które on uważa za swoje. Nocy, gdy przestaje płakać, rozpoczyna się polowanie - i ona nie jest już ofiarą.

Na własnym ślubie nad wodą pan młody klęka, by poprawić mokrą suknię innej kobiety, podczas gdy jego narzeczona stoi samotnie na molo, odliczając minuty do zachodu słońca. Czego on nie wie: ona wysłała już innemu mężczyźnie ultimatum - dziewięć minut, by udowodnił, że mówił poważnie, gdy twierdził, że chce się z nią ożenić. Jego odpowiedź właśnie rozświetliła jej telefon: “Jadę. Zdążę przed zachodem słońca.”

Na umierającej bazie wojskowej w Teksasie chudy zmywak, z którego wszyscy się śmieją, podnosi dziewięćdziesięciokilogramowy garnek jednym palcem i nigdy nie mówi ani słowa. Gdy pokryty bliznami najemnik daje bazie trzy dni i cenę 240 000 dolarów, człowiek, z którego się śmiali, jest jedyną rzeczą stojącą między nimi a zagładą. Powinni byli zapytać, kim naprawdę jest.