Zdradzony na moim ślubnym statku

Pewnej nocy bogaty dziedzic zapłacił za nią, rzucił pieniądze na stolik nocny i kazał ją wynieść jak śmieci. Rok później wraca jako jego szefowa - z jego dzieckiem w łonie i planem przejęcia wszystkiego, co posiada. Za szklanymi wieżami dynastii miłość i zemsta zderzają się ze sobą, a cena zwycięstwa może okazać się życiem jej syna.

Wyśmiewają ją jako służącą bez grosza, szorującą ich podłogi - nie mając pojęcia, że w tajemnicy posiada imperium warte 300 miliardów dolarów, które podpisuje ich wypłaty. Jej narzeczony knuje, żeby ją okraść i odejść. Nie ma pojęcia, że cicha kobieta, którą codziennie upokarza, liczy każdą zniewagę, a dzień zapłaty nadchodzi.

Kobieta, którą wyrzucił w deszcz bez niczego, nigdy nie była nikim - napisała każdą linię kodu jego imperium i jest właścicielką wartego bilion dolarów nazwiska, którego on nigdy nie zadał sobie trudu poznać. Zemsta była łatwą częścią. Wuj czekający w cieniu, siostra, o której nigdy nie wiedziała, że ją ma, i tykający zegar odliczający do jej trzydziestych urodzin to zupełnie inna historia.

Zmywaczka naczyń, która przez lata połykała krzyki szefa kuchni, otwiera jeden list i wchodzi do komnaty umierającego miliardera - tylko po to, by usłyszeć, że jest jego prawowitą córką. W złocistym domu czekają na nią spadkobierca gotowy do zabijania, macocha pogrzebana siedem lat za wcześnie i prawnik, którego lojalność zmienia się z godziny na godzinę. Każda prawda o jej matce okazuje się kłamstwem, dla którego warto mordować.

Trzy lata temu matka wyrzuciła ją z niczym. Teraz wróciła na pogrzeb ojca - a testament, który ją wymazuje, nosi podpis, którego umierający mężzyzna nie mógłby złożyć. Uważają ją za rodzinne niepowodzenie; nie wiedzą, że zawodowo czyta kłamstwo, a każde oszustwo w tym domu starego pieniądza zostawia trop, który potrafi odnaleźć.

Na pomoście o zachodzie słońca panna młoda obserwuje, jak jej narzeczony krząta się wokół jej “najlepszej przyjaciółki” w ślubnej gondoli - i po cichu wysyła innemu mężczyźnie dziesięciominutowe ultimatum. Każda łza, każde wykręcone nadgarstkie kupuje manipulatorowi więcej czasu, ale słońce nie będzie czekać. Gdy czas minie, ktoś wsiądzie do tej łódki pierwszy.

Na własnym ślubie nad wodą pan młody klęka, by poprawić mokrą suknię innej kobiety, podczas gdy jego narzeczona stoi samotnie na molo, odliczając minuty do zachodu słońca. Czego on nie wie: ona wysłała już innemu mężczyźnie ultimatum - dziewięć minut, by udowodnił, że mówił poważnie, gdy twierdził, że chce się z nią ożenić. Jego odpowiedź właśnie rozświetliła jej telefon: “Jadę. Zdążę przed zachodem słońca.”

Nazywają go koszarowym woźnym i hańbą dumnej wojskowej dynastii - ale jest najgroźniejszym wojownikiem zakazanego programu, ukrytym za maską, którą nosi od sześciu lat. Arena oferuje dwa miliony dolarów, stopień kapitana i rękę kobiety, która nim gardzi. Jego własny ojciec sprzedał jego walkę wrogowi, nie mając pojęcia, co się dzieje, gdy przegrany w końcu przestaje udawać.

Przez dziewiętnaście lat nazywali ją Myszą i ukrywali przed światem, pewni, że ich własna córka jest zbyt brzydka, by pokazywać twarz. Lecz za czarną maską kryje się olśniewająca młoda kobieta o aksamitnym głosie i zimnym, cierpliwym planie - i wróciła do domu nie po to, by błagać, ale by przypomnieć im każde wypowiedziane słowo. Pozostaje tylko jedno pytanie: co się stanie w dniu, gdy maska opadnie.

Wyrzucona w deszcz przez męża, który wybrał jej intrygującą siostrę, ciężarna kobieta przeżywa noc, która miała ją złamać - i po cichu sięga po telefon, by zadzwonić do miliardera-dziadka, o którym nikt nie wiedział. Podczas gdy teściowie wznoszą toast za swoje zwycięstwo, imperium warte cztery miliardy dolarów już się porusza, by ich pogrzebać. Powolne, lodowate rozliczenie, w którym każde upokorzenie zostanie spłacone w całości.

Podarli list stypendialny jej syna i kazali mu czołgać się po kawałki - upokarzając woźnego przed całym komitetem rodziców. Czego żadne z nich nie wie: szkoła, którą rządzą, potajemnie należy do jej rodziny. Jej zemsta zaczyna się od jednego telefonu.

W sukni ślubnej czeka na pomoście, podczas gdy jej narzeczony krząta się wokół mokrego rąbka i skręconej kostki jej “najlepszej przyjaciółki” w weselnej gondoli. Słońce zachodzi, ceremonii nie można opóźniać, a ona ma dość czekania na to, żeby zostać wybraną. Bo na jej telefonie jest wiadomość od innego mężczyzny: “Będę na czas.”